Chrzest

 

"Chrzest jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów"


/KKK 1213/

Chrzest jest narodzeniem do nowego życia w Chrystusie. Zgodnie z wolą Pana jest on konieczny do zbawienia, tak jak Kościół, do którego chrzest wprowadza.

chrzestIstotny obrzęd chrztu polega na zanurzeniu kandydata w wodzie lub polaniu wodą jego głowy z równoczesnym wezwaniem Trójcy Świętej, to znaczy Ojca, Syna i Ducha Świętego. Skutkiem chrztu jest odpuszczenie grzechu pierworodnego i wszystkich grzechów osobistych, narodzenie do nowego życia, przez które człowiek staje się przybranym synem Ojca, członkiem Chrystusa, świątynią Ducha Świętego. Przez fakt przyjęcia tego sakramentu ochrzczony jest włączony w Kościół, Ciało Chrystusa i staje się uczestnikiem kapłaństwa Chrystusa. Chrzest wyciska w duszy niezatarte duchowe znamię, "charakter", który konsekruje ochrzczonego do uczestniczenia w chrześcijańskim kulcie religijnym.

Z racji "charakteru" chrzest nie może być powtórzony. Od najdawniejszych czasów chrzest jest udzielany dzieciom, ponieważ jest łaską i darem Bożym, które nie zakładają ludzkich zasług. Dzieci są chrzczone w wierze Kościoła. Wejście w życie chrześcijańskie daje dostęp do prawdziwej wolności.

W razie konieczności każda osoba może udzielić chrztu, pod warunkiem że ma intencję uczynienia tego, co czyni Kościół i poleje wodą głowę kandydata, mówiąc: "Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego". 

Prosząc o chrzest dla swojego dziecka przyjmujecie na siebie drodzy rodzice i chrzestni obowiązek wychowania go w wierze.
(Z liturgii chrzcielnej)


W celu odpowiedniego przygotowania się do udzielenia Sakramentu Chrztu Świętego rodzice dziecka zgłaszają się do kancelarii parafialnej około jeden miesiąc przed planowaną datą Chrztu oraz przedstawiają następujące dokumenty:


- odpis aktu urodzenia dziecka z USC
- dane osobowe rodziców chrzestnych
- zaświadczenia dla rodziców chrzestnych (z parafii ich zamieszkania)



Przypominamy, że osoba proszona o spełnianie obowiązków rodzica chrzestnego musi być po Bierzmowaniu i mieć skończone 16 lat.

Bierzmowanie

"Przez sakrament bierzmowania (ochrzczeni) jeszcze ściślej wiążą się z Kościołem, otrzymują szczególną moc Ducha Świętego i w ten sposób jeszcze mocniej zobowiązani są, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do szerzenia wiary słowem i uczynkiem oraz do bronienia jej"


/KKK 1285/

 

Bierzmowanie jest to sakrament, w którym Duch Święty udziela się człowiekowi ochrzczonemu jako Dar. Jak wygląda obrzęd bierzmowania?
Obrzęd bierzmowania składa się z trzech elementów wykonywanych równocześnie:

- namaszczenie olejem Krzyżma na czole ochrzczonego,
- nałożenie ręki biskupa na jego głowę,
- wypowiedzenie słów: "Przyjmij znamię daru Ducha Świętego".

Kto może bierzmować?
W Kościele rzymskokatolickim zwyczajnym szafarzem bierzmowania jest Ksiądz Biskup. W pewnych okolicznościach bierzmować może kapłan upoważniony do tego przez prawo kościelne.

Skutki bierzmowania są następujące:
- udoskonala łaskę chrztu,
- głębiej zakorzenia nas w synostwie Bożym,
- ściślej jednoczy nas z Chrystusem,
- pomnaża w nas dary Ducha Świętego,
- udoskonala naszą więź z Kościołem,
- umacnia do świadczenia o wierze chrześcijańskiej słowem i czynem.

Dlaczego bierzmowanie przyjmuje się raz w życiu?
Bierzmowanie, podobnie jak chrzest, nie może być powtarzane ze względu na niezatarty charakter czyli znamię Chrystusa, które wyciska na duszy chrześcijanina.

Spotkania przygotowujące do sakramentu bierzmowania odbywają się w cyklu trzyletnim, zasadniczo przewidziane są dla uczniów gimnazjum.


Kandydat do bierzmowania odpowiednio wcześniej obiera sobie imię bierzmowania (musi to być imię osoby świętej). Patronem bierzmowanego powinna być osoba bliska osobowości kandydata, którą chciałby naśladować. Wybór patrona nie powinien być podyktowany wpływem mody czy też opinii otoczenia.

Świadkami bierzmowania powinni być rodzice chrzestni kandydata, a gdy jest to niemożliwe, wówczas inni wierzący (praktykujący) i bierzmowani katolicy, albo sami rodzicie kandydata.

Eucharystia

"Eucharystia jest źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego"

/KKK 1324/

 

HostiaPierwsza Spowiedź i Komunia Św. dzieci w naszej Parafii odbywa się w klasie drugiej szkoły podstawowej. Termin ustalany jest z rodzicami na spotkaniu organizacyjnym.
Podstawowe przygotowanie do przyjęcia Pierwszej Komunii św. odbywa się w ramach katechizacji szkolnej. Dzieci, które uczą się w szkołach poza terenem Parafii, a przynależą do naszej wspólnoty parafialnej winny być zgłoszone przez rodziców we wrześniu / na początku roku szkolnego /. W terminie wyznaczonym przez przygotowującego księdza.
Należy dostarczyć świadectwo chrztu dziecka - zwolnieni są ci, których dzieci były chrzczone w naszej parafii.

 


Msza Święta

  1. Sakrament ten ustanowił Chrystus w Wielki Czwartek na Ostatniej Wieczerzy po raz pierwszy przemieniając chleb i wino w swoje Najświętsze Ciało i Krew.
  2. Kościół wierny poleceniu Jezusa „To czyńcie na moją pamiątkę” celebruje Eucharystię nie tylko w niedziele, ale również każdego dnia w ciągu roku. Jest ona źródłem i centrum jego życia i działalności. „Pielgrzymujący Lud Boży, nieustannie celebruje Eucharystię, głosząc Misterium Paschalne Jezusa, 'aż przyjdzie’ (l Kor 11,26), zmierza ‘wąską drogą krzyża’ do niebieskiej uczty, gdzie wszyscy wybrani zasiądą przy stole Królestwa” (KKK 1344).
  3. Eucharystia winna również dla każdej rodziny stać się i centrum i źródłem jej życia. Dobrze więc byłoby, aby rodziny wspólnie brały udział w Eucharystii. Do owocnego udziału w niedzielnej Mszy świętej trzeba się przygotować. Najpierw należy zadbać o to, by być w stanie łaski i móc w niedzielę przystąpić do Komunii świętej, aby w pełni uczestniczyć w liturgii.
  4. Msza św. składa się z następujących części:
    • obrzędy wstępne (znak krzyża, pozdrowienie, akt pokuty, chwała, kolekta)
    • liturgia słowa (czytania, psalm, ewangelia, homilia, wyznanie wiary, modlitwa powszechna)
    • liturgia eucharystyczna (przygotowanie darów, przeistoczenie, komunia św.)
    • obrzęd zakończenia (pozdrowienie, błogosławieństwo, rozesłanie)
  5. Warunki dobrego uczestnictwa we Mszy świętej:
    • Kształtowanie przez Słowo Boże
    • Posilanie się przy stole Ciała Pańskiego
    • Składanie Bogu dziękczynienia
    • Ofiarowanie Niepokalanej Hostii
    • Uczenie się składania siebie w ofierze
  6. Świadome i pełne uczestnictwo we Mszy św. to przystąpienie do Komunii świętej.
  7. Chrześcijanin ma obowiązek być na Mszy św. w każdą niedzielę i święto nakazane oraz powstrzymywać się od prac niekoniecznych.

Komunia Święta

  1. Przynajmniej raz w roku w okresie wielkanocnym (od Wielkanocy do niedzieli Trójcy Świętej) chrześcijanin powinien przystąpić do Komunii św.
  2. Kościół zachęca do jak najczęstszego przyjmowania Komunii św.
  3. Przed przyjęciem Komunii św. obowiązuje tzw. post eucharystyczny (1 godz.).
  4. Do Komunii św. można przystąpić tylko w stanie łaski uświęcającej (brak grzechu ciężkiego).
  5. Po przyjęciu Komunii św. należy zrobić dziękczynienie.
  6. Do komunii św. można przystąpić maksymalnie dwa razy dziennie (raz w każdej chwili, drugi raz trzeba być na całej Mszy św. oraz mieć intencje).


Komunia Święta Duchowa

  1. Kiedy przystępujemy do Komunii św., wtedy dokonuje się nasze zjednoczenie z Panem Bogiem. Szczęśliwi są ci, którzy mogą codziennie przyjść na Mszę do kościoła i zjednoczyć się z Panem Bogiem. Niestety, ludzie chorzy i starsi, jeśli nie wychodzą z domu, nie mają takiej możliwości. Czekają na pierwszy piątek miesiąca, kiedy kapłan z parafii przynosi im Pana Jezusa. Raz na miesiąc mogą połączyć się sakramentalnie z Chrystusem! A przez pozostałe dni miesiąca? Czy mają żyć tylko tęsknotą I oczekiwaniem? Absolutnie nie!
  2. Kościół uczy nas o Komunii duchowej - Komunii pragnienia. Nawet nie wychodząc z mieszkania i leżąc w łóżku można każdego dnia (a nawet kilka razy w ciągu jednego dnia) przyklęknąć w duchu przed tabernakulum, kryjącym w sobie Jezusa Eucharystycznego i wyznać Mu swoją nędzę, poprosić Go o nawiedzenie i połączyć się z Nim przez żywą wiarę, gorącą miłość i wielkie pragnienie.
  3. Najważniejszy w Komunii duchowej jest akt doskonałej miłości Boga, ponieważ ten, kto trwa w miłości, ten trwa w Bogu, a Bóg w nim (l J 4,16). Kiedy trwamy w miłości, trwamy w Bogu. A wtedy możemy przyjść blisko Jezusa, usiąść Mu jak dziecko na kolanach, przytulić się do Niego i opowiedzieć o swojej samotności, chorobie czy niezrozumieniu przez najbliższych. Chrystus nie pozostawi bez odpowiedzi tych chwil pełnych tęsknoty. Przyjdzie z obfitą łaską w Komunii duchowej. (Ks. Piotr Ostański)

Pokuta

"Ci, którzy przystępują do sakramentu pokuty, otrzymują od miłosierdzia Bożego przebaczenie zniewagi wyrządzonej Bogu i równocześnie dostępują pojednania z Kościołem, któremu grzesząc, zadali ranę, a który przyczynia się do ich nawrócenia miłością, przykładem i modlitwą"

/KKK 1422/

 

Grzech

Życie nie jest dziełem przypadku. Każdy człowiek jest chciany i zaplanowany przez Boga. Tylko Bóg zna cel i sens mojego życia. On wie kiedy to życie będzie miało sens, dlatego ma plan jak uczynić je sensownym i celowym. Niestety często człowiek chce sam, „na własna rękę”, nawet wbrew Bogu iść przez życie łamiąc Jego zasady. Popełnia grzech! Skąd bierze się taka łatwość w popełnianiu grzechów? Otóż bierze się ona z naszej wolnej woli, z faktu, że otrzymaliśmy od Boga cudowny dar, który pozwala nam osiągnąć wolność i wybrać jego Dawcę. Albo nie! Grzech jest to wykroczenie nie tylko przeciw Bogu, ale i przeciwko wspólnocie ludzkiej. 

Rodzaje grzechu:

  1. Grzech ciężki (śmiertelny) – świadome i dobrowolne przekroczenie przykazań Bożych lub kościelnych w rzeczy ważnej
  2. Grzech lekki (powszedni) – przekroczenie przykazań Bożych i kościelnych w rzeczy małej; lub w rzeczy ważnej, ale nie całkiem świadomie i dobrowolnie
  3. Grzechy główne
    • pycha
    • chciwość
    • nieczystkość
    • zazdrość
    • nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu
    • gniew
    • lenistwo
  4. Grzechy przeciw Duchowi Świętemu
    • grzeszyć zuchwale w nadziei miłosierdzia Bożego
    • rozpaczać albo wątpić o miłosierdziu Bożym
    • uznanej prawdzie chrześcijańskiej się sprzeciwiać
    • bliźniemu łaski Bożej nie życzyć lub zazdrościć
    • wobec zbawiennych napomnień mieć zatwardziałe serce
    • pokutę i nawrócenie aż do śmierci odkładać
  5. Grzechy cudze
    • namawiać kogoś do grzechu
    • nakazywać grzeszyć
    • pobudzać do grzechu
    • pochwalać grzech drugiego
    • zachowywać obojętność, gdy ktoś grzeszy
    • nie karać za grzech
    • pomagać do grzechu
    • usprawiedliwiać czyjś grzech
  6. Grzechy wołające o pomstę do nieba
    • umyślne zabójstwo
    • grzech sodomski
    • uciskanie ubogich, wdów i sierot
    • zatrzymywanie zapłaty sługom i robotnikom
  7. Grzech pierworodny
    • kuszony przez diabła człowiek, nadużywając swojej wolności, przestał ufać swemu Stwórcy i stał się nieposłuszny Jego nakazowi
    • pierwsi ludzie popełnili więc grzech, który dotknął całą naturę ludzką i odtąd przekazywany jest kolejnym pokoleniom wraz z narodzinami
    • skutkiem tego zranienia jest powszechna skłonność wszystkich ludzi do zła (grzechu)
    • wolna od grzechu pierworodnego jest z woli Bożej tylko Maryja Panna


Sakrament pokuty

  1. Zgodnie z praktyką i nauką Kościoła dla przebaczenia ciężkiej winy konieczna jest spowiedź indywidualna. W imieniu Chrystusa i wspólnoty Kościoła kapłan przyjmuje wyznanie grzechów i w imieniu Boga udziela rozgrzeszenia. Znaczy to, że Bóg udziela przebaczenia przez posługę Kościoła. Sakrament pokuty jest znakiem, że Bóg nigdy nie opuszcza człowieka, lecz zawsze otwiera przed nim drogę powrotu (Mt 18, 18; J 20, 20-23). Co więcej - pozostaje przy nim nawet wtedy gdy człowiek od Niego się odwraca. W sakramencie tym Pan Bóg nie tylko wielkodusznie przebacza człowiekowi winy, lecz przekreśla je raz na zawsze. Co więcej: „W niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych” (Łk 15, 7). Wiedząc o tym, łatwiej jest pozbyć się zahamowań, które wielu z nas powstrzymują od wyznania grzechów. Także ten, kto nie popełnił ciężkich grzechów, może z pożytkiem przyjmować sakrament pokuty. Świadomie wyznaje w ten sposób, że czuje się grzesznikiem. Sakrament pokuty pomaga w poznawaniu samego siebie i daje nową możliwość stawania się lepszym. Dlatego Kościół zachęca wiernych do regularnego przyjmowania sakramentu pokuty.
  2. Nie można jednak pokuty ograniczać tylko do samego sakramentu spowiedzi. Pokuta za swoje i cudze grzechy jest jedną z zasadniczych postaw chrześcijanina. Całe życie człowieka, jego dobre czyny, dobrze spełnione obowiązki, jego cierpienia fizyczne, moralne i intelektualne, jego trudy i poświęcenia mają moc zadośćczyniącą, leczą rany grzechowe, pomnażają łaskę i wyjednują nagrodę życia wiecznego.

Warunki dobrej spowiedzi

  1. Rachunek sumienia. W rachunku sumienia chodzi o właściwą ocenę swojego życia, które jest darem Bożym i dlatego powinno być kształtowane według Bożego prawa. Pomagają nam w tym: 10 Przykazań Bożych i 5 Przykazań Kościelnych.
  2. Żal za grzechy. Jest to najpotrzebniejszy warunek polegający na „bólu duszy i znienawidzeniu popełnionego grzechu z postanowieniem niegrzeszenia w przyszłości”. Gdy żal wypływa z miłości do Boga miłowanego nade wszystko, jest nazywany „żalem doskonałym”. Taki żal odpuszcza grzechy powszednie. Przynosi on także przebaczenie grzechów śmiertelnych, jeśli zawiera mocne postanowienie przystąpienia do spowiedzi sakramentalnej, gdy tylko będzie to możliwe. Żal „niedoskonały” rodzi się z rozważania brzydoty grzechu lub lęku, przed wiecznym potępieniem i innymi karami, które grożą grzesznikowi (żal ze strachu). Żal niedoskonały nie przynosi jednak przebaczenia grzechów ciężkich, ale jest wystarczający do sakramentu pokuty.
  3. Postanowienie poprawy. Jest to szczera wola unikania grzechów i okazji, które do grzechów prowadzą. Poznawszy zło grzechu, człowiek uświadamia sobie, że zadał ranę Kościołowi, poniżył swoją godność jako dziecka Bożego, a przede wszystkim obraził Boga, który jest godzien najwyższej miłości. Żałując za grzechy postanawia więcej nie grzeszyć. Owa poprawa jest w rękach Bożych, dlatego z ufnością trzeba prosić Boga o umocnienie w postanowieniach. Szczery żal z powodu grzechów popełnionych w przeszłości zawsze wiąże się z wolą, postanowieniem, by ich nie popełniać w przyszłości. Tu właśnie, w postanowieniu poprawy, wewnętrznego nawrócenia wyraża się w sposób najbardziej istotny tę miłość, która stanowi najważniejszy warunek odpuszczenia grzechów. Na pewno nie wystarczą tu same słowa: „postanawiam się poprawić”. Trzeba naprawdę mocno chcieć zmiany na lepsze i dlatego przyrzekamy Panu Bogu: że będziemy się szczerze starali nie popełniać grzechów, zwłaszcza przez unikanie sposobności do nich oraz, że będziemy przynajmniej nad jednym grzechem starali się pracować całkiem stanowczo. Przyrzekając Panu Bogu poprawę, modlimy się pokornie o Jego pomoc.
  4. Spowiedź szczera. Wyznanie grzechów wobec kapłana stanowi istotną część sakramentu pokuty. Na spowiedzi penitent powinien wyznać wszystkie grzechy śmiertelne, których jest świadomy po dokładnym zbadaniu siebie, chociaż byłyby najbardziej skryte. Kapłana obowiązuje tajemnica spowiedzi pod karą ekskomuniki.
  5. Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu. Wiele grzechów przynosi szkodę bliźniemu. Należy uczynić wszystko, co możliwe, aby ją naprawić (np. oddać rzeczy ukradzione, przywrócić dobrą sławę temu, kto został oczerniony, wynagrodzić krzywdy). Wymaga tego zwyczajna sprawiedliwość. Ponadto grzech rani i osłabia samego grzesznika, a także jego relację z Bogiem i z drugim człowiekiem. Rozgrzeszenie usuwa grzech, ale nie usuwa wszelkiego nieporządku, jaki wprowadził grzech. Grzesznik podźwignięty z grzechu musi jeszcze odzyskać pełne zdrowie duchowe. Powinien zatem zrobić coś więcej, by naprawić swoje winy: powinien „zadośćuczynić” w odpowiedni sposób lub „odpokutować” za swoje grzechy. To zadośćuczynienie jest nazywane także „pokutą”.


Spowiedź generalna

  1. Spowiedź generalna jest konieczna dla tych, którzy w przeszłości poważnie zaniedbali jeden z istotnych warunków sakramentu pokuty. Na przykład źle wyznając grzechy, świadomie pomijając jakiś grzech ciężki, czy też przystąpili do sakramentu pokuty bez żalu za grzechy, albo bez postanowienia poprawy. W takim wypadku należałoby skorzystać ze spowiedzi generalnej, obejmującej ten okres życia penitenta, w którym odprawiane spowiedzi de facto były nieważne.
  2. Zaleca się odbyć spowiedź generalną w czasie trwania misji parafialnych (średnio co dziesięć lat), przed zawarciem sakramentu małżeństwa, przed wstąpieniem do seminarium duchownego czy zakonu, czy też z racji jakiś osobistych przeżyć duchowych - potrzeba głębszego nawrócenia, zmiana drogi życia, oczyszczenie się z grzechów z całego życia. Taką spowiedź czynią ci, którzy, wyczuwając chwilę śmierci i zdając sobie sprawę, że byli daleko od Chrystusa, pragną oczyścić swoją duszę. Natomiast w przypadku, gdy ktoś tai grzechy, czyli spowiada się świętokradzko, spowiedź generalna jest wymagana. Przecież wszystkie grzechy ciążą na sumieniu takiego wiernego. Trzeba więc wyspowiadać się z wszystkich popełnionych grzechów od ostatniej ważnej spowiedzi. Dotyczy to także wątpliwości, które nurtują ludzkie serce.
  3. Warto zwrócić uwagę na to, że nie należy mówić w czasie spowiedzi tych grzechów, które już zostały odpuszczone. Ich już nie ma! W przeciwnym wypadku wątpimy w miłosierdzie Boże. Spowiedź generalna jest więc pewnego rodzaju gruntownym oczyszczeniem się, odzianiem się w szatę pełną łaski. Taką moc ma każda spowiedź, nawet ta z grzechów lekkich. Jednak kiedy dokonujemy głębszego rachunku sumienia, wtedy serce jest bardziej spokojne.
  4. Najczęściej taką spowiedź zaleca się narzeczonym. Przed nimi droga wspólnego życia. Warto więc, aby oboje odrzucili wszystko to, co dotychczas było grzeszne, aby już do tego nie wracali. Ich małżeństwo nie może zaczynać się w grzechu. Spowiedź narzeczeńska nie może być lakoniczna, ot taka sobie, naprędce, przed samym ślubem, w długiej kolejce. Dlatego proponuje się narzeczonym dwie spowiedzi: pierwszą - generalną, z całego życia lub od ostatniej spowiedzi generalnej i drugą - przed samym ślubem. Później, już jako małżonkowie, nie mogą w chwilach słabości "wyrzucać sobie" dawnych grzechów. Doświadczenie mówi, że nie wszyscy narzeczeni stosują się do tych wskazań. Życie weryfikuje takie zaniedbania.
  5. Również ci, którzy podejmują ważne decyzje życiowe - wstąpienie do seminarium, zakonu - powinni zrzucić z siebie wszystko to zło, które wcześniej nagromadzili. W niektórych zakonach wyrazem tego jest przyjęcie nowego imienia. Spowiedź generalną odbywają czasami pacjenci, którzy decydują się na poważną operację. Tylko ten, kto choć raz w życiu odbył spowiedź generalną doświadcza stanu ducha, oczyszczenia, lekkości. Nadto świadom jest bardziej słów św. Augustynem: "Niespokojne jest serce moje, dopóki nie spocznie w Tobie". (Ks. Andrzej Ziółkowski CM)


Zasady spowiedzi

  1. Chrześcijanin powinien przystąpić do spowiedzi przynajmniej raz w roku.
  2. Zaleca się jednak spowiedź w miarę częstą i regularną.
  3. Spowiedź comiesięczna odbywa się zwykle w I piątki miesiąca.
  4. W naszym kościele jest możliwość spowiedzi codziennie przed każdą Mszą św.
  5. Spowiedzi parafialne są w Adwencie, Wielkim Poście, w czasie rekolekcji i przed odpustem parafialnym.
  6. Zachęcamy całe rodziny do spowiedzi przy okazji uroczystości rodzinnych – chrzest, I Komunia św., bierzmowanie, ślub, pogrzeb, zamówione Msze święte.
  7. Władzę uwalniania z ekskomuniki spowodowanej przerywaniem ciąży na terenie Diecezji Rzeszowskiej posiadają: księża dziekani, wicedziekani, proboszczowie i administratorzy parafii, kapłani spowiadający w katedrze, w sanktuariach diecezjalnych (Cmolas, Dębowiec, Kobylanka, Lipinki, Niechobrz, Rzeszów-Bernardyni, Tarnowiec, Rzeszów-Saletyni, Chmielnik, Ropczyce), a także wszyscy spowiednicy w okresie „komunii wielkanocnej”, misji i rekolekcji, wizytacji biskupiej i odpustów parafialnych, przy spowiedzi narzeczonych, żołnierzy, więźniów, chorych w szpitalach i domach, kobiet ciężarnych i osób odprawiających spowiedź generalną przynajmniej z jednego roku.


Odpusty w Kościele

  1. Kodeks Prawa Kanonicznego Kan. 992 - Odpust jest to darowanie wobec Boga kary doczesnej za grzechy odpuszczone juz co do winy. Otrzymuje je wierny, odpowiednio przygotowany i po wypełnieniu pewnych określonych warunków, przez działanie Kościoła, który jako sługa odkupienia autorytatywnie rozporządza i dysponuje skarbcem zadośćuczynienia Chrystusa i świętych. Kan. 993 – Odpust jest cząstkowy albo zupełny, zależnie od tego, czy uwalnia od kary doczesnej należnej za grzechy w części lub całości. Kan. 994 - Każdy wierny może zyskiwać odpusty czy to cząstkowe, czy zupełne albo dla siebie, albo ofiarowywać za zmarłych na sposób wstawiennictwa. Kan. 996 - § 1. Tylko ten jest zdolny do uzyskania odpustu, kto został ochrzczony, nie jest ekskomunikowany i znajduje się w stanie łaski, przynajmniej pod koniec wypełniania przepisanych czynności.
  2. Warunki uzyskania odpustu zupełnego:
    • spowiedź sakramentalna lub stan łaski uświęcającej
    • przyjęcie komunii świętej
    • odmówienie: Ojcze nasz, Wierzę i modlitwę w intencjach Ojca Świętego
    • wykluczenie wszelkiego przywiązania do grzechu, nawet lekkiego
    • wykonanie czynności pobożnej obdarzonej odpustem.
  3. Brak pełnej dyspozycji wykluczenia przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, spowoduje obniżenie rangi odpustu, będzie to odpust cząstkowy. Trzy warunki wstępne: spowiedź, komunia święta i modlitwa w intencjach Ojca Świętego mogą być wypełnione w ciągu wielu dni przed lub po wykonaniu czynności pobożnej nagradzanej odpustem, ale musi być między nimi łączność. Po jednej spowiedzi sakramentalnej, utrzymując się w stanie łaski uświęcającej, można uzyskać kilkakrotnie odpust zupełny, a po komunii świętej i modlitwie w intencjach Ojca Świętego można uzyskać tego dnia tylko raz odpust zupełny.

Namaszczenie chorych

"Przez święte chorych namaszczenie i modlitwę kapłanów cały Kościół poleca chorych cierpiącemu i uwielbionemu Panu, aby ich podźwignął i zbawił; a nadto zachęca ich, aby łącząc się dobrowolnie z męką i śmiercią Chrystusa, przysparzali dobra Ludowi Bożemu"

/KKK 1499/

Sakrament

 
  1. „Choruje ktoś z was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone” (Jk 5,14-15).
  2. Istota celebracji tego sakramentu polega na namaszczeniu czoła i rąk chorego; namaszczeniu towarzyszy modlitwa liturgiczna kapłana - celebransa, który prosi o specjalną łaskę tego sakramentu.
    Jego skutki zaś są następujące:
    • zjednoczenie chorego z męką Chrystusa dla jego własnego dobra oraz dla dobra całego Kościoła
    • umocnienie, pokój i odwaga, by przyjmować po chrześcijańsku cierpienia choroby lub starości
    • powrót do zdrowia, jeśli to służy dobru duchowemu
    • przygotowanie do przejścia do życia wiecznego



Obrzęd namaszczenia

  1. Na przyjęcie kapłana mieszkanie chorego powinno być odpowiednio przygotowane. Kapłan po przybyciu poświęca je, aby się stało przybytkiem dla sakramentów: pokuty, namaszczenia chorych i Eucharystii. Stół winien być nakryty białym obrusem, na nim należy umieścić krzyż, dwie zapalone świece, wodę święconą, kropidło, watę, kromkę chleba, szklankę z wodą i łyżkę stołową.
  2. Po przybyciu do chorego kapłan kropi wodą święconą chorego, mieszkanie i obecnych. Wzywając wspomożenia Bożego, blaga Pana naszego Jezusa Chrystusa, "aby obficie pobłogosławi! ten dom i wszystkich jego mieszkańców".
  3. Spowiedź św.
  4. Namaszczenie. Po spowiedzi chory, a z nim wszyscy obecni odmawiają spowiedź powszechną łub inny akt pokuty, następnie, jeśli stan chorego na to pozwała, odnawia się chrzcielne wyznanie wiary, a potem krótką litanię. Kapłan w milczeniu kładzie ręce na głowie chorego. Następnie może odmówić modlitwę dziękczynną nad olejem. Kapłan bierze naczynie z olejem świętym i namaszcza czoło i ręce chorego, mówiąc: Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego. Amen. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawi i łaskawie podźwignie. Amen.
  5. Komunia święta
  6. Błogosławieństwo



Wiatyk

  1. Tym, którzy kończą swoje ziemskie życie, Kościół poza namaszczeniem chorych ofiaruje Eucharystię jako wiatyk - zaopatrzenie „na drogę” (łac. viaticum, od via - droga do wieczności i zadatek zmartwychwstania).
  2. Przez wiatyk można pomóc umierającemu odnaleźć siebie, a tym samym wiarę w Boga, wiarę w Tego, przez którego jego życie i umieranie nabierze ostatecznego sensu i celu. Można pomóc umierającemu w doświadczeniu śmierci jako zakończenia i dopełnienia życia, jako przejścia - przekroczenia progu, za którym odnajdzie Boga.
  3. Jeżeli to możliwe, powinno to nastąpić podczas Mszy świętej odprawionej u łoża umierającego, podczas której jemu i zgromadzonym wokół niego Komunia święta ma być podana pod obiema postaciami. Umierający, którzy nie są już w stanie przyjąć pożywienia stałego, mogą przyjąć Eucharystię pod postacią wina. przed Komunią umierający powinien odnowić wyznanie wiary, złożone przez niego lub przez rodziców i chrzestnych podczas chrztu, powtórzone przy bierzmowaniu i w corocznej wigilii wielkanocnej. Temu odnowieniu chrztu w obliczu śmierci odpowiada udzielenie umierającemu, po wyznaniu grzechów, odpustu zupełnego w godzinę śmierci. Stąd też duszpasterze, rodziny ciężko chorych, opiekujący się nimi, przede wszystkim jednak oni sami winni dbać o to, by przyjęcia wiatyku nie odkładać niepotrzebnie, aby umierający mógł przyjąć Komunię świętą jeszcze z pełną świadomością, łącząc się w wierze i nadziei ze śmiercią i zmartwychwstaniem Chrystusa.



Zasady udzielania sakramentu chorych

  1. Odwiedziny chorych zapowiadane są podczas niedzielnej Mszy Świętej
  2. W nagłych przypadkach namaszczenia chorych udzielamy na każde wezwanie.
  3. Dzień Chorych w naszej parafii obchodzony jest 11 lutego we wspomnienie Matki Bożej z Lourdes.
  4. Sakrament ten można powtarzać, jeśli chory po przyjęciu namaszczenia wyzdrowiał i ponownie zachorował albo w czasie trwania tej same choroby nastąpiło poważne pogorszenie.
  5. Przed operacją można udzielić namaszczenia chorych, jeżeli przyczyną operacji jest niebezpieczna choroba.
  6. Osobom w podeszłym wieku, których siły opuszczają, można udzielić namaszczenia chorych również wtedy, gdy nie zagraża im niebezpieczna choroba.
  7. Dzieciom również należy udzielić namaszczenia chorych jeżeli osiągnęły taki poziom umysłowy, że ten sakrament może im przynieść pokrzepienie. W razie wątpliwości, czy osiągnęły używanie rozumu, należy udzielić sakramentu.
  8. W katechezie ogólnej i rodzinnej należy tak wychowywać wiernych, aby sami prosili o namaszczenie chorych natychmiast, gdy nadejdzie właściwy moment. Niech go przyjmują z głęboką wiarą i pobożnością i niech wystrzegają się złego zwyczaju odkładania przyjęcia tego sakramentu. Wszystkich, którzy opiekują się chorymi, należy pouczyć o naturze tego sakramentu.
  9. Chorym, którzy stracili przytomność lub używanie rozumu, należy udzielić sakramentu, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że jako wierzący prosiliby o to, gdyby byli przytomni.
  10. Nie udziela się sakramentu namaszczenia osobom, u których stwierdzono już zgon!
  11. Jeżeli istnieje wątpliwość, czy chory zmarł naprawdę, należy mu udzielić tego sakramentu warunkowo.
  12. Namaszczenia chorych nie wolno udzielać tym, którzy uparcie trwają w jawnym grzechu ciężkim.

Strona 1 z 2